jacques prévert / barbara ( yves montand)

BARBARA

rappelle-toi barbara
il pleuvait sans cesse sur brest ce jour-là
et tu marchais souriante
epanouie ravie ruisselante
sous la pluie
rappelle-toi barbara
il pleuvait sans cesse sur brest
et je t’ai croisée rue de siam
tu souriais
et moi je souriais de même
rappelle-toi barbara
toi que je ne connaissais pas
toi qui ne me connaissais pas
rappelle-toi
rappelle-toi quand même ce jour-là
n’oublie pas
un homme sous un porche s’abritait
et il a crie ton nom
barbara
et tu as couru vers lui sous la pluie
ruisselante ravie épanouie
et tu t’es jetée dans ses bras
rappelle-toi cela barbara
et ne m’en veux pas si je te tutoie
je dis tu a tous ceux que j’aime
même si je ne les ai vus qu’une seule fois
je dis tu a tous ceux qui s’aiment
même si je ne les connais pas
rappelle-toi barbara
n’oublie pas
cette pluie sage et heureuse
sur ton visage heureux
sur cette ville heureuse
cette pluie sur la mer
sur l’arsenal
sur le bateau d’ouessant
oh barbara
quelle connerie la guerre
qu’es-tu devenue maintenant
sous cette pluie de fer
de feu d’acier de sang
et celui qui te serrait dans ses bras
amoureusement
est-il mort disparu ou bien encore vivant
oh barbara
il pleut sans cesse sur brest
comme il pleuvait avant
mais ce n’est plus pareil et tout est abîmé
c’est une pluie de deuil terrible et désolée
ce n’est même plus l’orage
de fer d’acier de sang
tout simplement des nuages
qui crèvent comme des chiens
des chiens qui disparaissent
au fil de l’eau sur brest
et vont pourrir au loin
au loin très loin de brest
dont il ne reste rien.

BARBARA

Anımsa Barbara
Yağmur yağıyordu o gün Brest’te durmadan
Yürüyordun gülümseyerek yağmur altında
Şaşkın hayran sırılsıklam
Anımsa Barbara
Siam sokağında rastladım sana
Yağmur yağıyordu Brest’te durmadan
Gülümsüyordun
Gülümsüyordum
Tanımıyordum seni
Sen de beni tanımıyordun
Anımsa gene de anımsa o günü
Unutma
Saçağın altında sığınmış bir adam
Adını ünledi
Barbara
Seğirttin ona yağmur altında
Şaşkın hayran sırılsıklam
Atıldın kollarına
Anımsa bunu Barbara
Sen diyorum diye de bana kızma
Sen diyorum bütün sevdiklerime
Ancak bir kez görmüşsem bile
Sen diyorum bütün sevişenlere
Tanımasam bile

Anımsa Barbara
Unutma
O yumuşak mutlu yağmuru
Mutlu yüzüne yağan
O mutlu kente yağan
Denize yağan
tersaneye yağan
Quesant gemisine yağan yağmuru

Ah Barbara
Ne hırboluktur savaş
N’oldun şimdi sen
O demir o çelik o kan yağmuru altında
Ya o adam n’oldu seni yürekten
Kucaklayan
Öldü mü kaldı mı n’oldu

Ah Barbara
Yağmur yağıyor Brest’te durmadan
Eskiden nasıl yağıyorsa öyle
Ama artık bildiğin gibi değil bura yok oldu herşey
Yıkık bitik bir yas yağmuru şimdi yağan
Demir çelik kan fırtınası bile değil
İtler gibi kuyruğunu titreten
Bulutlar yalnız bulutlar
Brest’te sular boyunca yitip giden itler
Çürümek için gidiyor uzaklara
Hiçbir şey kalmayan Brest’ten
Çook uzaklara.

Çeviren:Teoman Aktürel

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s